Baştan Sona Ben

 Hayat, hepimizi farklı şekillerde sınayan bir yolculuktur. Bazen beklenmedik sorularla, bazen de sabrımızı ve cesaretimizi test eden anlarla karşılaşırız. Ancak her zorluk, bizi biraz daha büyüten ve olgunlaştıran bir fırsattır. Bu sınavda hatalar kaçınılmazdır. Ama her hata, yeni bir ders ve yeni bir başlangıçtır. Önemli olan, her düşüşte yeniden kalkabilmek ve yolumuza devam etmektir. Hayat, vazgeçmeyenlere ödüllerle doludur: sevgi, huzur, başarı ve hayallerin gerçekleşmesi. Kimse senin yerine bu sınavı geçemez. Kendi yolunu çiz, kendi cevaplarını bul. Her yeni gün, kendini keşfetmek ve daha güçlü bir versiyonunu yaratmak için bir fırsattır. Bu sınavda kalemi bırakma, çünkü hikâyen yalnızca senin yazabileceğin bir şaheserdir. Bugünü güzel bir şiirle kapatalım dostlarım; Hayat Sınavı Her sabah yeni bir soruyla başlar, Güneş doğar, umutlar taşar. Hayat bir yol, inişi çıkışı, Hatalar öğretir her bakışı. Bir dost gelir, bir dost gider, Kimi sevgi, kimi dert eder. Kırılan kalpler, dö...

 Toplum, kadınların ayrılıkla baş edemeyeceğini, bir boşluğa düşüp kaybolacağını varsayar. Aşk, iş, dostluk ya da başka bir kayıp olsun, kadınlardan hep aynı şeyi bekler: Sessizce acı çekmek, fedakar olmak ve "başarısızlıklarını" kabul etmek. Ama asıl başarısızlık, bu kısıtlayıcı bakış açısını kabul etmek olur. Kadınlar, her ayrılıkta yalnızca bir kayıp yaşamaz; aynı zamanda kendilerini yeniden tanımlama şansı bulur. Ayrılıklar, bir son değil, yeni bir başlangıçtır. Duygusal boşlukta kaybolmak mı? Hayır. Bu, kadının kendine izin verdiği bir moladır. O mola, gücünü toplamak, yaralarını sarmak ve kendini yeniden inşa etmek içindir. Kimse bir kadının ne kadar dayanıklı olduğunu, o karanlık günlerde kaç kez kendini tekrar ayağa kaldırdığını bilmez. Toplum, kadının geçmişine bakıp yargılar. Kaç ilişki yaşadı? Nerede hata yaptı? Ama aynı soruları erkeklere sormaz. Çünkü erkeklere tanınan özgürlük, kadınlara tanınmaz. İşte bu çifte standart, kadınların en güçlü olduğu yerde, yani dö...

 Duygular… Gözle göremediğimiz, elle tutamadığımız ama her saniye içimizde yankılanan o derin dalgalar. Kimi zaman bir çocuğun kahkahasında buluruz neşeyi, kimi zaman bir vedanın ağırlığında hissederiz hüznü. Duygular, insan olmanın en gerçek yansımalarıdır. Bizi biz yapan, hikâyelerimizi şekillendiren, yolculuğumuzu anlamlandıran sessiz çığlıklarımızdır. Sevinç, umut, öfke, korku, özlem... Her bir duygu, bizi hayata bağlayan ince bir ip gibidir. O ip bazen gerilir, bazen kopma noktasına gelir ama her zaman bir yerden bir yere taşır bizi. Ne tuhaf değil mi? Bizi inciten de, iyileştiren de duygularımız. Öfkeyle yükselirken içimizde bir huzur anı, tüm fırtınaları dindirebilir. Bu yüzden duygularımızdan kaçmak yerine onları anlamaya çalışmalıyız. Çünkü her birinin bize anlatmak istediği bir şey var. Kimi zaman gözyaşlarımızla konuşuruz, kelimeler yetmez. Çünkü ağlamak sadece üzgün olduğumuzda değil, bazen mutlulukta, bazen gururda, bazen de tarifsiz bir boşlukta gelir. Ağlamak, insan ...

Toplumsal yapımıza ve varoluş şeklimize baktığımızda, kültürümüze farklı düşünce ve inanışların karıştığını görebiliyoruz. Eski zamanlarda, toplumda bir kadının menstruasyon döneminden bahsetmesi veya cinsel dürtülerle ilgili konuşmalar büyük bir ayıp olarak görülürdü. Ailelerin bu konularda çocuklarına hiçbir eğitim vermemesi, yanlış ve fesat düşüncelere sahip bireylerin yetişmesine zemin hazırladı. Ne yazık ki, geçmişte bastırılan bu dürtüler, günümüzde "modern düşünce" adı altında sınır tanımadan yaşanıyor. Eğer çocuklar zamanında doğru bir eğitim almış olsaydı, bugün cinsel dürtülerini kontrol edemeyen, hayvanlara, kadınlara, çocuklara ve hatta bebeklere saldırılarda bulunan insanlar ortaya çıkmazdı. Ülkemizin en büyük sorunlarından biri, annelerin – toplumda kutsal bir makamda görülen ebeveynlerin – yeterince bilinçli bir şekilde yetişmemiş olmasıdır. Bilinçli anneler, daha sağlıklı ve dengeli bireyler yetiştirebilir. Bu da, toplumsal gelişimin en temel adımıdır. Eğer ço...

 Bugün üzerinde yaşadığımız toplum, kimliğimiz, benliğimiz... Hepsi bizimdir ve milletimize emanettir. Atalarımız, her gün üzerinde durduğumuz bu toprakları büyük bedeller ödeyerek kazandı. Ancak biz, miras aldığımız değerleri koruyamayan bir toplum haline geldik. Biz, kadın haklarına dünyada ilk kez sahip olan bir milletken, kadınımıza şiddetin ve cinayetlerin arttığı bir ülkeye dönüştük. Hayvanlara değer veren bir toplumken, dili olup da derdini anlatamayan canlılara eziyet eden, hatta cinsel saldırıda bulunan bir hâle geldik. Köy okullarında eğitim bekleyen çocuklarımız varken, bir defterin fiyatını dahi kazanç kapısı hâline getirdik. Eskiden hayalleri olan, bilinçli bireylerden oluşan bir toplumken, şimdi bilgi adı altında öğrencilerimizin aklını tüketiyor, sorgulamayan, yalnızca ezber yapan nesiller yetiştiriyoruz. Ülkemizin hayallerini hiçe sayarak yolumuzu kaybettik. Doğanın ve tabiatın güzelliklerini katlettik. Sularımızı, havamızı, çevremizi kirleterek adeta kendi kendimiz...

 Hayat, mucizelerle dolu bir yolculuk. Mucizeler bazen bizi kendimize, bazen ise aşka götürür. Geçmişimizi her zaman beğeniyor olmayabiliriz; ancak bizi biz yapan, benliğimizi inşa eden yine kendimiziz. Çocukluğumuz ve o dönemin anıları bugünkü kişiliğimizin temel taşlarını oluşturur. İçindeki çocuğu göremeyenler ya da onu keşfetmek için çabalayanlar için bu satırları yazıyorum. Bugünü küçük bir şiirle sonlandıralım dostlarım: SENDE YAŞAM Yaşıyorum sen varsan, Sende yaşam. Yaşıyorum içinde, Yaşatabilir misin? İçimdeki seni. Öldürebilir misin? Bendeki seni. Hayal ettim, Sendeki beni. Umut ettim, Bendeki seni. Oradayım, tam kalbinde. Belki içinde, belki dışında. Söylesene bana, Sendeki yaşam çok mu başka?

Hepimiz bu hayatta birer yolcuyuz. Nerede olduğumuzun ya da hangi taşıta bindiğimizin çok da bir önemi yok aslında. Hepimiz bir yerden bir yere gidiyoruz; kimimiz hedefimize doğru emin adımlarla ilerlerken, kimimiz yol boyunca zorluklarla mücadele ediyoruz. Ben de o çaba göstermesi gerekenler grubunun bir üyesiyim. Hayat çoğu zaman engebeli bir dağ gibi gelir. Aşılması zor görünse de hiçbir zaman imkansız değildir. Bazı düşüşlerimiz bizi bir gerçeğin farkına vardırırken, bazılarıysa hayatta daha sağlam durmamız gerektiğini öğretir. Çoğu insan, hayatın bu zorluklarına karşı kolayca pes eder ve karamsarlığa kapılır. Belki de bu yüzden, çevremizde vazgeçmiş ya da hayallerini yarıda bırakmış insanları sıklıkla görürüz. Peki, bu döngüyü nasıl kırabiliriz? Çözüm aslında düşündüğümüzden daha basit. İnsanlar aşkı, başarıyı ya da hedeflerini bulmadan önce kendilerini bulmalıdır. Çünkü insan, kim olduğunu ve ne istediğini bilmeden bir yolculuğa çıkarsa, yol ne kadar güzel olursa olsun kaybolabil...

 Merhaba;  Bugün için kendime verdiğim bir söz diyelim. Bundan sonra dürüst olarak yazmaya ve kendime odaklanmaya başladığım, ilk adımı atıyorum. Baştan sona bir yazarın hikayesini duymaya, hazır mısın?