Baştan Sona Ben

Bir çocuğun bir ailesi olması elbette anlamlıdır ama her çocuk yalnızca bir aileye değil, bir yuvaya ihtiyaç duyar. Yuva, dört duvardan ibaret değildir; sıcaklık, güven ve aidiyet hissidir. Bir çocuğa yuva olmak, yalnızca onun fiziksel ihtiyaçlarını karşılamak değil, ruhuna da dokunmaktır. Çocukken hep hayaller kurarız. “Büyüyünce nerede olurum?” diye düşünür, bugünkü benliğimizle kıyaslar, geçmiş ve gelecek arasında bağ kurmaya çalışırız. Ama sonuç bize ne katar, bunu asla tam olarak bilemeyiz. Çünkü her çocuk, hayallerini şekillendiren yetişkinlerle büyür. Ben, hiçbir zaman içimdeki çocuğun istediğine tam olarak uyamadım. Onun hayalini kurduğu "yuva" belki de hiçbir zaman tam anlamıyla olmadı. Bu zor bir şey mi bilmiyorum ama şunu biliyorum: Gelecek nesillere borcumuz var. Onlara yalnızca bir aile değil, gerçekten yuva olacak bir ortam, bir ebeveyn lazım. Çünkü sevgi, ilgi ve anlayış; yemek yemek ve su içmek kadar temel bir ihtiyaç. Ve bizler, artık koca bir neslin travmala...

Hayat bazen bize en güzel anları sunar; içimizde sıcacık bir sevinç belirir ve o anın hiç bitmemesini isteriz. O ânı belleğimize kazımaya, zamanın durmasını sağlamaya çalışırız. Ama mutluluk her zaman masum mudur? Ya da her tebessüm gerçekten bir neşenin yansıması mıdır? Bazı anlar vardır; içimizde bir şeyler kırılır ama yine de gülümseriz. Bazen bir tebessüm, içimizdeki fırtınaları saklayan en güçlü kalkan olur. O anın içinde kaybolurken, henüz yaşarken bile onun özlemini çekmeye başlarız. Çünkü biliriz, güzel şeyler çabuk geçer ve her güzel şeyin ardından bir boşluk bırakır. Kimi zaman kendimizi anlatamayız, kelimeler düğümlenir boğazımıza. Duyguların tarifi yoktur bazen; içimizde yankılanan ama dışarı çıkamayan bir melodi gibi. Ve işte o anlarda, en büyük sığınağımız yine kendimiz oluruz. Dünya acımasızdır, adalet her zaman yerini bulmaz, insanlar bizi anlamaz. Ama biz, kendi iç dünyamızda yalnız da olsak, iyileşmeyi yine kendimizde buluruz. Sessiz mutluluklar, en güçlü yalanlar...

Kadın : Gücün, sabrın ve sevginin hayat bulmuş hâli. Doğanın en büyük mucizesi, dünyaya ışık saçan, emek veren ve her zorlukta dimdik duran yüce bir varlık. Bir anne, bir kız evlat, bir kardeş, bir dost; gerektiğinde bir savaşçı, gerektiğinde şefkatin en saf hâli. Kadın, hayatın özü, adaletin sesi ve umudun kendisidir. Onlar da bugün bir çiçek almayı hak etmezler miydi.. .  🥀 Münevver Karabulut – 2009, erkek arkadaşı tarafından öldürüldü. Özgecan Aslan – 2015, minibüs şoförü tarafından öldürüldü, cesedi yakıldı. Emine Bulut – 2019, eski eşi tarafından kızının önünde bıçaklandı. Şule Çet – 2018, bir plazanın 20. katından atılarak öldürüldü. Ceren Özdemir – 2019, cezaevi firarisi tarafından bıçaklandı. Pınar Gültekin – 2020, eski erkek arkadaşı tarafından yakılarak öldürüldü. Aleyna Çakır (Sema Esen) – 2020, evinde şüpheli şekilde ölü bulundu. Duygu Delen – 2020, erkek arkadaşının evinin balkonundan atıldı. Nadira Kadirova – 2019, çalıştığı evde şüpheli şekilde ö...

Bir vakit, mazinin yüküyle ezilmiş bir ruh dedi ki kendi kendine: "Yeni bir iş, yeni bir ben gerek!" Ve koyuldu yola… Hayalleriyle yoldaş olup gayrete geldi. Her sükûtu gözyaşıyla mühürledi, her feryadı tebessümle karşıladı. Nice kez terk edildi, nice kez yalnız kaldı. Lakin kendi kendine telkin etti: "Ben asla yalnız değilim." Lakin şimdi ne oldu? Meğer muradına eriştiğinde, arzuladığına nâil olduğunda kalbi huzur bulmadı. Zira onu hicrana sevk eden şey muvaffakiyet değil, bilakis o yolda zayi ettikleriydi. "Yeni bir ben" demek, meğer eski dostları, aşina yüzleri, mâlum sadâları geride bırakmakmış. Anladı ki, hakikate varan yol, insanın kendine yük olanları bir bir silkip atmasıyla açılırmış. Ve işte, bugün yalnızsın. Lâkin gam yeme, ey azimli yolcu! Daha hızlı sür adımlarını, daha çok ağla, lâkin nefsindeki korkuya mağlup düşme! Bil ki, her hak yolcusunun sinesinde taşıdığı bir yük vardır; amma velâkin, istikamet üzere yürüyen kişi bu yüklerden azade...

Ve böyle başlar bir hikâye, Bir an gelir, sizi alır götürür, Nereye gittiğinizi bilmezsiniz, Ama hayatın akışı, işte tam o an kırılır. Bazı yalnızlıklar ebedidir, Yanlışlık gibi duran, ama kaderin ta kendisi olan. Kalıcı bir sonsuzluk, İmkânsızdan bile zor değil. Hayat bazen tatlıdır, ama sevmek… O, her kahramanın harcı değildir. Bildiğiniz tüm masalları unutun, Çünkü mucizeler tam bir adım uzağınızda durur. Elini uzatabilir misin? Cesaretin var mı yakına gelen uzaklığa? Korkularını aşabilir misin? Gölgenin bile sana sırt çevirdiği o anlarda… Ve Manolya, ben sana söz veriyorum, Kâinat beni parçalara da ayırsa, Tek parça olarak dönerdim hayallerime. Düşlerim küle dönse bile, O küllerden bir rüzgâr yaratırdım, Ve yeniden uçardım, Daha önce hiç varılmamış yerlere. Çünkü bazı yürekler, Zifiri gecede bile yıldız olur, Ve bazı ruhlar, Düşse de sonsuzluğa, Kendi ışığını söndürmez.

Ne için yaratıldığını biliyorsan savaşmak zorundasın. Çünkü dünya, adaleti gerçeğe göre değil, çıkarlarına göre şekillendirenlerle dolu. Terazinin kefesine çıktığında, senin doğruların onların işine gelmiyorsa suçlu ilan edilirsin. Senin hayallerin, senin haklılığın, senin inancın kimsenin umurunda olmaz. Oysa adalet, sustukça küçülmez, sadece ertelenir. İçinde bir yangın başlar, önce sessizce küllerini savurur, sonra bir enkaza dönüşürsün. Ama o yangın, yalnızca seni değil, görmezden gelenleri de yakacaktır. Dışarıdan bakıldığında herkes günlük hayatına devam eder. Ama içindeki enkazı, çıkmaz sokakları, yanmış ruhunun karanlık köşelerini kimse bilmez. “İyi misin?” diye sorarlar. Evet dersin. Ama neye “evet” dediğini bile bilmeden yıldızlara bakarsın… 7, 8, 9… 15, 16… Saydığın yıldızlar, sadece gökyüzünün ışıkları değil, mücadeleyle var olmuş bir geçmişin hatıralarıdır. Onlar, savaşlardan, karanlıklardan, adaletsizliklerden doğmuş ve parlamaya devam etmiştir. İşte o mirasın izind...