Sessiz Mutluluklara...

Hayat bazen bize en güzel anları sunar; içimizde sıcacık bir sevinç belirir ve o anın hiç bitmemesini isteriz. O ânı belleğimize kazımaya, zamanın durmasını sağlamaya çalışırız. Ama mutluluk her zaman masum mudur? Ya da her tebessüm gerçekten bir neşenin yansıması mıdır?

Bazı anlar vardır; içimizde bir şeyler kırılır ama yine de gülümseriz. Bazen bir tebessüm, içimizdeki fırtınaları saklayan en güçlü kalkan olur. O anın içinde kaybolurken, henüz yaşarken bile onun özlemini çekmeye başlarız. Çünkü biliriz, güzel şeyler çabuk geçer ve her güzel şeyin ardından bir boşluk bırakır.

Kimi zaman kendimizi anlatamayız, kelimeler düğümlenir boğazımıza. Duyguların tarifi yoktur bazen; içimizde yankılanan ama dışarı çıkamayan bir melodi gibi. Ve işte o anlarda, en büyük sığınağımız yine kendimiz oluruz. Dünya acımasızdır, adalet her zaman yerini bulmaz, insanlar bizi anlamaz. Ama biz, kendi iç dünyamızda yalnız da olsak, iyileşmeyi yine kendimizde buluruz.

Sessiz mutluluklar, en güçlü yalanlarımızdan biri olabilir. Bazen içimiz paramparçayken bile bir tebessüm ederiz, çünkü konuşsak da anlaşılmayacağımızı biliriz. Ve belki de asıl huzur, sessizce gülümseyip, kırgınlıklarımızı sadece içimize fısıldamaktadır.

 Sessiz Tebessüm

Bir gülümseme düşer dudaklarıma,
İçimde kırılmış bin parçadan.
Kimse bilmez, kimse duymaz,
Sessizlik en sadık yoldaşım.

Bir anın içinde kaybolurum,
Henüz yaşarken özlerim onu.
Zaman zalimdir, anılar hain,
Ve ben sessizliğe sığınırım.

Dünya sorularla dolu belki,
Cevapsız kalmak en büyük cevap.
Konuşsam anlaşılmam,
Sussam içimde yankılanır her kelime.

Öyleyse tebessüm ederim,
Sadece ben bilirim,
Bu gülümsemenin ardında,
Kaç sessiz çığlık gizlidir...