YENİ BİR SEN...
Bir vakit, mazinin yüküyle ezilmiş bir ruh dedi ki kendi kendine: "Yeni bir iş, yeni bir ben gerek!" Ve koyuldu yola… Hayalleriyle yoldaş olup gayrete geldi. Her sükûtu gözyaşıyla mühürledi, her feryadı tebessümle karşıladı. Nice kez terk edildi, nice kez yalnız kaldı. Lakin kendi kendine telkin etti: "Ben asla yalnız değilim."
Lakin şimdi ne oldu? Meğer muradına eriştiğinde, arzuladığına nâil olduğunda kalbi huzur bulmadı. Zira onu hicrana sevk eden şey muvaffakiyet değil, bilakis o yolda zayi ettikleriydi. "Yeni bir ben" demek, meğer eski dostları, aşina yüzleri, mâlum sadâları geride bırakmakmış. Anladı ki, hakikate varan yol, insanın kendine yük olanları bir bir silkip atmasıyla açılırmış.
Ve işte, bugün yalnızsın. Lâkin gam yeme, ey azimli yolcu! Daha hızlı sür adımlarını, daha çok ağla, lâkin nefsindeki korkuya mağlup düşme! Bil ki, her hak yolcusunun sinesinde taşıdığı bir yük vardır; amma velâkin, istikamet üzere yürüyen kişi bu yüklerden azade olmayı da bilmelidir. Zira mutlak adalete varan menzil, başkalarının hükmünde değil, senin iradende saklıdır.
Öyleyse, yürü! Ne eski zincirlerin ne de ye’sin seni yolundan alıkoysun. Unutma ki, hakiki adalet, ancak sende hayat bulur!
Yorumlar
Yorum Gönder