AİLE DEĞİL, YUVA GEREK

Bir çocuğun bir ailesi olması elbette anlamlıdır ama her çocuk yalnızca bir aileye değil, bir yuvaya ihtiyaç duyar. Yuva, dört duvardan ibaret değildir; sıcaklık, güven ve aidiyet hissidir. Bir çocuğa yuva olmak, yalnızca onun fiziksel ihtiyaçlarını karşılamak değil, ruhuna da dokunmaktır.

Çocukken hep hayaller kurarız. “Büyüyünce nerede olurum?” diye düşünür, bugünkü benliğimizle kıyaslar, geçmiş ve gelecek arasında bağ kurmaya çalışırız. Ama sonuç bize ne katar, bunu asla tam olarak bilemeyiz. Çünkü her çocuk, hayallerini şekillendiren yetişkinlerle büyür.

Ben, hiçbir zaman içimdeki çocuğun istediğine tam olarak uyamadım. Onun hayalini kurduğu "yuva" belki de hiçbir zaman tam anlamıyla olmadı. Bu zor bir şey mi bilmiyorum ama şunu biliyorum: Gelecek nesillere borcumuz var.

Onlara yalnızca bir aile değil, gerçekten yuva olacak bir ortam, bir ebeveyn lazım. Çünkü sevgi, ilgi ve anlayış; yemek yemek ve su içmek kadar temel bir ihtiyaç. Ve bizler, artık koca bir neslin travmalarını devretmek yerine, onları iyileştirmek için harekete geçmek zorundayız...

_____

 Yuva

Bir ev kurmak kolay,

Ama içini ısıtmak zor.

Duvarlar konuşmaz,

Ama bir ses, bir gülüş

Bütün karanlığı boğar.

Yuva, bir sıcak eldir,

Sarılınca tüm korkular silinir.

Bazen bir çift göz,

Bazen huzurlu bir nefes,

Ve en çok da "buradayım" diyen bir ses.

Bir çocuğun evi olur,

Ama herkesin yuvası olmaz.

Bizim görevimiz,

Bir çocuğa yalnızca bir soyadı değil,

Gerçekten evinde hissettiren bir hayat vermek.