İÇİMDEKİ SEN

Bazen birine ya da bir şeye öyle derinden bağlanırız ki, hayat bize sevmeyi, onsuz olamamayı öğretir. Sevgi, kusurları görmezden gelir; yokluğunda özlemle arar, varlığında içimizdeki çocuğun sevincini yaşarız. O duygu, bazen aşk, bazen tutku, bazen de bir çocuğun neşesi kadar saf ve samimidir. Ne olursa olsun, o duygu bizim temelimizi oluşturur.


Ona sonsuz bir güven duyarız, inanırız. Her şeyin üstesinden geleceğine dair içimizde bir ışık yanar. Onu hedeflerine giden yolda destekleriz, yanından ayrılmayı aklımızın ucundan bile geçiremeyiz. Çünkü o duygu bizi bir mıknatıs gibi çeker; bağlılık, sadakat, koruma hissiyle sarar.


Hayaller kurarız, kendimizi onunla beraber bir gelecekte hayal ederiz. Sevgiyle, tutkuyla, sabırla bağlı kalırız. Ama o his, yalnızca karşımızdakiyle ilgili değildir. Aslında tüm bunlar, içimizde saklanan, masumiyetini asla kaybetmeyen bir parçamızdan, içimizdeki çocuktan gelir.


Ve işte tam burada fark ederiz: Bu bağ, bu güven, bu sevgi... Hepsi aslında kendimize olan bir yansıma. O "öteki" dediğimiz kişi ya da duygu, sadece bir aynadır. Günün sonunda sevdiğimiz, bağlandığımız, koruduğumuz kişi, içimizdeki bizden başkası değildir.


Kendi hayallerimizi büyütmek, kendi gücümüze inanmak, kendi varlığımıza saygı duymak... İşte gerçek bağlılık budur. Başkalarının sevgisi kırıp dökse de, en derin yaraları açsa da, günün sonunda iyileşmek için yine kendimize döneriz. Çünkü içimizdeki çocuk, en saf haliyle hep oradadır.


Sevgiyi dışarıda ararken, aslında hep kendi içimize yolculuk yaparız. Ve fark ederiz ki, sevginin en güzeli, en sadık olanı, kendi kendimize duyduğumuz sevgidir. Kendi ışığımızı, kendi içimizdeki "sen"i bulduğumuzda, asıl özgürlüğü ve mutluluğu yakalarız.


Bu yazıyı okurken belki aşkı düşündünüz, belki tutkuyu. Ama unutmamalıyız ki, günün sonunda hepimizin sevmesi gereken en önemli kişi yine kendimiziz. Kendine aşık olmak, kendine saygı duymak, gerçek sevginin başladığı yerdir.


İçimizdeki o çocuğu asla unutmayalım. Çünkü o, hepimizin en güçlü bağıdır.

Bugünü de bir şiirle sonlandıralım;



İçimdeki Çocuk


Derinlerde bir yerde, sessizce durur,

Ne zaman unutsam, fısıldar ruhumdur.

Bir sevgi, bir bağ, bir özlem gibi,

Ama aslında hep bendim, hep benimdi.


Yollar aşındırır, yüzler değişir,

Yüreğimde hep bir çocuk yeşerir.

Birine güvenmek, onunla düşlemek,

Ama asıl beni bana sevdirmek.


Aşk mı bu, tutku mu, yoksa bir rüya,

Küçük bir çocuğun hayali dünya.

Fark ederim sonunda, her bağ bir iz,

Sevdiğim kişi aslında kendimmiş.


Hatalar içinde, eksikler dolu,

Ama yine de güzel, yine de doğru.

Kırılır kalbim, bazen çok yorulur,

Ama içimdeki çocuk hep doğrulur.


O saf gülüşüyle beni sarar,

Yaralarım üzerine umutlar arar.

Kendime bakarım, aynada bir ben,

Sevginin kaynağı, içimde gizlenmiş sen.


Günün sonunda aşık olmalı insan,

Ne başkasına, ne bir hayale, yanılmadan.

Kendine dönüp de ellerini tutmalı,

İçindeki çocuğa sımsıkı sarılmalı.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

TARİHİMİZ KORKAKLARI YAZMAZ

 Bugün üzerinde yaşadığımız toplum, kimliğimiz, benliğimiz... Hepsi bizimdir ve milletimize emanettir. Atalarımız, her gün üzerinde durduğumuz bu toprakları büyük bedeller ödeyerek kazandı. Ancak biz, miras aldığımız değerleri koruyamayan bir toplum haline geldik. Biz, kadın haklarına dünyada ilk kez sahip olan bir milletken, kadınımıza şiddetin ve cinayetlerin arttığı bir ülkeye dönüştük. Hayvanlara değer veren bir toplumken, dili olup da derdini anlatamayan canlılara eziyet eden, hatta cinsel saldırıda bulunan bir hâle geldik. Köy okullarında eğitim bekleyen çocuklarımız varken, bir defterin fiyatını dahi kazanç kapısı hâline getirdik. Eskiden hayalleri olan, bilinçli bireylerden oluşan bir toplumken, şimdi bilgi adı altında öğrencilerimizin aklını tüketiyor, sorgulamayan, yalnızca ezber yapan nesiller yetiştiriyoruz. Ülkemizin hayallerini hiçe sayarak yolumuzu kaybettik. Doğanın ve tabiatın güzelliklerini katlettik. Sularımızı, havamızı, çevremizi kirleterek adeta kendi kendimiz...
Devamı

8 Mart Dünya Kadınlar Günümüz...🎗🖤

Kadın : Gücün, sabrın ve sevginin hayat bulmuş hâli. Doğanın en büyük mucizesi, dünyaya ışık saçan, emek veren ve her zorlukta dimdik duran yüce bir varlık. Bir anne, bir kız evlat, bir kardeş, bir dost; gerektiğinde bir savaşçı, gerektiğinde şefkatin en saf hâli. Kadın, hayatın özü, adaletin sesi ve umudun kendisidir. Onlar da bugün bir çiçek almayı hak etmezler miydi.. .  🥀 Münevver Karabulut – 2009, erkek arkadaşı tarafından öldürüldü. Özgecan Aslan – 2015, minibüs şoförü tarafından öldürüldü, cesedi yakıldı. Emine Bulut – 2019, eski eşi tarafından kızının önünde bıçaklandı. Şule Çet – 2018, bir plazanın 20. katından atılarak öldürüldü. Ceren Özdemir – 2019, cezaevi firarisi tarafından bıçaklandı. Pınar Gültekin – 2020, eski erkek arkadaşı tarafından yakılarak öldürüldü. Aleyna Çakır (Sema Esen) – 2020, evinde şüpheli şekilde ölü bulundu. Duygu Delen – 2020, erkek arkadaşının evinin balkonundan atıldı. Nadira Kadirova – 2019, çalıştığı evde şüpheli şekilde ö...
Devamı

YENİ BİR SEN...

Bir vakit, mazinin yüküyle ezilmiş bir ruh dedi ki kendi kendine: "Yeni bir iş, yeni bir ben gerek!" Ve koyuldu yola… Hayalleriyle yoldaş olup gayrete geldi. Her sükûtu gözyaşıyla mühürledi, her feryadı tebessümle karşıladı. Nice kez terk edildi, nice kez yalnız kaldı. Lakin kendi kendine telkin etti: "Ben asla yalnız değilim." Lakin şimdi ne oldu? Meğer muradına eriştiğinde, arzuladığına nâil olduğunda kalbi huzur bulmadı. Zira onu hicrana sevk eden şey muvaffakiyet değil, bilakis o yolda zayi ettikleriydi. "Yeni bir ben" demek, meğer eski dostları, aşina yüzleri, mâlum sadâları geride bırakmakmış. Anladı ki, hakikate varan yol, insanın kendine yük olanları bir bir silkip atmasıyla açılırmış. Ve işte, bugün yalnızsın. Lâkin gam yeme, ey azimli yolcu! Daha hızlı sür adımlarını, daha çok ağla, lâkin nefsindeki korkuya mağlup düşme! Bil ki, her hak yolcusunun sinesinde taşıdığı bir yük vardır; amma velâkin, istikamet üzere yürüyen kişi bu yüklerden azade...
Devamı